Marlena po raz trzeci wysunęła szufladę komody w przedpokoju. Polisa OC, paragony ze stacji na Grójeckiej, książka serwisowa — wszystko leżało równo ułożone. Tylko laminowanego dowodu rejestracyjnego nigdzie nie było. Krzysztof w tym czasie sznurował buty przy drzwiach, jakby się śpieszył gdzieś, gdzie akurat teraz wolałby nie tłumaczyć się żonie.
— Dałem Bartkowi — rzucił lekko, nie podnosząc głowy. — Musi jechać kawał drogi.
— Umawialiśmy się, że bierze SUV-a na weekend, żeby przewieźć rzeczy siostry do Piotrkowa. Zrobiłam pełnomocnictwo u notariusza na te dwa dni. Po co mu dowód?
Krzysztof się wyprostował. Poprawił swoją ulubioną kamizelkę wędkarską z tysiącem kieszeni, w której chodził nawet po mieszkaniu, jakby lada chwila miał wyjechać nad Wisłę.
— No co ty zaczynasz od rana? — powiedział pojednawczo. — Chłopak za miesiąc bierze ślub. Uznaj, że to prezent od nas obojga.
Marlena znieruchomiała z plikiem papierów w ręku.
— Jaki prezent?
— Ślubny — Krzysztof rozłożył ręce. — Jestem jedynym starszym mężczyzną w rodzinie po stronie mojej mamy, musiałem zrobić gest. Halina mi ostatnio całe ucho wygadała, że chłopakowi potrzebny jest jakiś start. My jesteśmy dorośli, zabezpieczeni finansowo. Mamy drugie auto. Po co nam dwa? A on musi wozić żonę, mieć jakiś status.
— Wspaniale.
Marlena odłożyła polisy z powrotem do szuflady. Żadnej furii. Po prostu patrzyła na męża.
— Czyli podarowałeś mojemu siostrzeńcowi samochód, za który pięć lat spłacałam kredyt?
— Czemu od razu twojemu? Naszemu siostrzeńcowi — poprawił Krzysztof. — I czemu od razu ty spłacałaś? Jesteśmy rodziną, mamy wspólny budżet. Ja płaciłem czynsz, robiłem zakupy. Ty gasiłaś swoje kredyty, a ja nas żywiłem.
— Do rzeczy, Krzysztof. Moja pensja jest trzy razy wyższa od twojej. Wpłacałam po dwa tysiące pięćset miesięcznie na tę ratę. A ty za swoją wypłatę kupowałeś ziemniaki i… — wskazała podbródkiem kąt przy drzwiach, gdzie stał drogi karbonowy wędzisko w futerale. — To cudo za sześć tysięcy złotych. Bo wędkarstwo to rzecz święta. A samochód nagle jest wspólny i możesz nim rozporządzać jak pan na włościach.
— Nie bądź drobiazgowa! — Krzysztof zaczął się irytować. — Swoi ludzie! Halina to moja jedyna siostra. Obiecałem, to dotrzymam słowa. Nie będziesz chyba rodzonemu siostrzeńcowi odbierać samochodu?
— Mój problem — odparła krótko Marlena.
Zarzuciła torbę na ramię i wyszła na klatkę schodową. Krzysztof coś jeszcze wołał za nią o kobiecym wyrachowaniu, ale ona już wciskała przycisk windy.
Pierwszym przystankiem był notariusz przy placu Wilsona. Odwołanie pełnomocnictwa zajęło jakieś dwadzieścia minut, dane poszły od razu do bazy CEPiK. Potem Marlena pojechała do swojego salonu płytek ceramicznych na Woli, gdzie pracowała jako kierowniczka. W sali sprzedaży jej wspólniczka Ewelina, w eleganckim żakiecie, sprawdzała przy ladzie faktury od dostawcy z Modeny.
— Znowu opóźniona dostawa? — spytała Ewelina, odkładając tablet.
— Włosi to święci ludzie przy moim mężu — Marlena włączyła komputer. — Krzysiek z rana mnie uszczęśliwił. Podarował mojego SUV-a Bartkowi na ślub. Powiedział siostrze, że to od nas obojga.
Ewelina zakrztusiła się wodą.
— Jak to podarował? Na to pełnomocnictwo weekendowe?
— Właśnie. Krzysiek jest przekonany, że skoro dokumenty są w rękach chłopaka, to ja się nie odważę robić awantury. Rodzina przecież.
Marlena wyjęła z wewnętrznej kieszeni torby złożony paragon.
— Wczoraj zapłaciłam za komplet zimowych opon. Kolce. Krzysiek wiedział, że planuję na weekend przezuć auto. I mimo to oddał kluczyki.
— I co teraz? — spytała współczująco koleżanka.
— Byłam już u notariusza. Pełnomocnictwo nieważne. A Bartek dziś miał pognać autem do narzeczonej, żeby się pochwalić.
Bliżej południa na biurku Marleny zawibrował telefon. Na wyświetlaczu pojawiło się imię szwagierki. Halina dzwoniła rzadko, zwykle tylko wtedy, kiedy czegoś potrzebowała.
— Marlenko, cześć! — zaszczebiotała Halina. — Dzwonię podziękować za samochód. Bartek jest w siódmym niebie!
— Nie ma za co, Halino — odpowiedziała spokojnie Marlena.
— Ale w sumie dzwonię w sprawie — ton szwagierki nieznacznie się zmienił, zrobił się bardziej rzeczowy. — Bartek mówi, że tam są letnie opony. A u nas w Piotrkowie już przymrozki w nocy. Może byście się z Krzyśkiem pokwapili, kupili chłopakowi zimowy komplet? Bo tak jakoś nieładnie wychodzi. Prezent zrobiliście, a jeździć na nim niebezpiecznie.
Marlena przesunęła palcem po krawędzi biurka, zdumiona czystością tej logiki.
— Halino, czy ja dobrze rozumiem? Mam kupić twojemu synowi opony za dwa i pół tysiąca na samochód, który sama spłaciłam?
— No i zaczyna się! — prychnęła Halina w słuchawce. — Przecież jesteście rodziną! Krzysiek ma niską pensję, sam mi się żalił, że ty kontrolujesz wszystkie pieniądze. Mogłabyś wygospodarować coś z oszczędności. W końcu rodzony siostrzeniec!
— Powiedz bratu, żeby sam rozwiązał sprawę opon — rzuciła Marlena.
— Ale z ciebie skąpa baba! — ucięła Halina. — Krzysiek prawdę mówił, że z tobą trudna sprawa!
Połączenie się urwało. Marlena odłożyła telefon obok klawiatury. Ewelina, która słyszała część rozmowy, pokręciła z dezaprobatą głową.
— Oni ich co, produkują seryjnie? — spytała retorycznie.
— Najwyraźniej — Marlena wróciła do faktur.
Reszta dnia minęła na sprawach zawodowych. Marlena pracowała jak w transie. Dawno zrozumiała jedną rzecz: Krzysztof nigdy nie traktował poważnie jej wkładu. Dla niego jej pensja, jej wysiłek były czymś oczywistym. Powietrzem, którym oddychał, budując przy tym wizerunek głowy rodziny.
Rozwiązanie nadeszło dziesięć minut przed ósmą. Szklane drzwi wejściowe odsunęły się i do sali szybkim krokiem wszedł Krzysztof. Czerwony, spocony i wściekły.
— Marlena! — rzucił od progu. — Gdzie paragon na zimowe opony? Bartek dzwonił, mówi że zimno. Pojadę odebrać z magazynu, wyślę mu kurierem.
Marlena powoli wstała zza biurka.
— Zwróciłam opony sprzedawcy jeszcze w południe, Krzysztof. Pieniądze już wróciły na kartę.
Mąż zatrzymał się pośród stojaków wystawowych.
— Jak to zwróciłaś? Chłopak ma jeździć na łysych letnich?!
W tym momencie w kieszeni Krzysztofa zadzwonił telefon. Wyciągnął aparat i włączył głośnik.
— Wujek Krzysiek! — z głośniczka dobiegał szum przejeżdżających tirów i wycie wiatru. Głos Bartka się łamał. — Zatrzymali mnie na kontroli drogowej, na obwodnicy!
— Bez paniki — Krzysztof zerknął na żonę. — Mandat wypisali? Przeleję, nie martw się.
— Jaki mandat?! Oni zabierają auto! Na parking depozytowy!
W tle ktoś stanowczo kazał opuścić pojazd.
— Sprawdzili w bazie. Mówią, że pełnomocnictwo unieważnione! Pokazuję im dowód rejestracyjny, a oni się śmieją! Wujek Krzysiek, powiedz im coś! Przecież podarowałeś!
Krzysztof zbladł. Przeniósł zagubione spojrzenie na Marlenę.
— Odwołałaś pełnomocnictwo? — wychrypiał.
— Jeszcze rano — potwierdziła Marlena. — Zaraz po naszej rozmowie o wspólnym budżecie.
— Wujek, co robić?! — dobiegało z telefonu. — Wysadzają mnie! Lawetę już podstawili! Rita na mnie czeka, mieliśmy iść do restauracji na kolację zaręczynową!
Marlena podeszła do męża.
— Daj tutaj.
Zabrała telefon z jego palców.
— Bartku, słuchaj mnie uważnie — powiedziała, wyraźnie akcentując każde słowo. — Zabieraj z bagażnika swoje rzeczy osobiste. Kluczyki oddaj funkcjonariuszowi. A sam idź na przystanek autobusowy 517, stąd do Piotrkowa dojedziesz z przesiadką w Rawie. Swoi ludzie, zrozumiesz.
Rozłączyła się i odłożyła telefon na blat. Protekcjonalna wyrozumiałość zniknęła z twarzy Krzysztofa.
— Zostawiłaś chłopaka na trasie! — wysyczał. — Zrobiłaś mi wstyd przed siostrą!
— A jak śmiałeś podarować cudzą własność? — głos Marleny był równy. — Włożyłeś choć złotówkę w ten złom? Choć raz wymieniłeś olej za własne pieniądze? Twoje pieniądze to twoje wędki i twoja duma przed rodziną. A moje pieniądze to „nasz wspólny budżet”.
— Nie będę z tobą mieszkał pod jednym dachem po czymś takim! — Krzysztof sięgnął po swój ulubiony ultimatum.
Zwykle po tych słowach Marlena się wycofywała. Nie dzisiaj.
— I nie musisz — zgodziła się. — Jutro biorę dzień wolny, jadę odzyskiwać samochód. Zawiozę go na strzeżony parking. A ty do mojego powrotu pakujesz swoje rzeczy. Wędki nie zapomnij.
Krzysztof odwrócił się i wyszedł z salonu. Ewelina cicho gwizdnęła.
— Mocno. Nie boisz się, że rodzina cię przeklnie?
Marlena wyrównała stos faktur na blacie, jedną po drugiej, aż brzegi się wyrównały.
— Niech przeklinają.
Następnego wieczoru Marlena wróciła do domu na Bemowie. W przedpokoju stały trzy pojemne torby podróżne. Krzysztof siedział na taborecie, ubrany w kurtkę. Najwyraźniej czekał, że zacznie przepraszać i prosić, żeby został. Że zrobi scenę.
Marlena bez słowa zdjęła buty. Przeszła obok niego do kuchni. Nalała wody do szklanki i wypiła duszkiem, patrząc przez okno na parking osiedlowy, gdzie sąsiad z dołu właśnie wyprowadzał swojego kundelka na spacer, tak jak co wieczór o tej porze.
— Wyprowadzam się — obwieścił głośno Krzysztof z korytarza.
— Widzę — odparła Marlena. — Kluczyki zostaw na komodzie.
Mąż postał jeszcze chwilę, ciężko oddychając. Potem chwycił torby, złapał futerał z wędką i wyszedł na klatkę. Marlena zamknęła za nim zamek na dwa obroty.
Na blacie kuchennym leżała jeszcze koperta z dokumentami z parkingu depozytowego — do odebrania jutro rano, przed pracą. Marlena przełożyła ją na komodę w przedpokoju, obok kluczyków od SUV-a, które zostawił Krzysztof, i poszła do sypialni spać.
