vovk
—Mamá, solo serían un par de años —dijo Daniel, apoyando las manos sobre la mesa—. Tú estarías bien en el estudio y nosotros podríamos mudarnos a tu piso.
– Marto, nie obrażaj się, ale musimy z tobą porozmawiać – odezwała się matka, stawiając kubek herbaty na stole. – Twój brat z rodziną już dłużej nie zmieści
—Clara, hija… tienes que entendernos. Tú estás sola. No tienes marido, ni hijos… ¿No crees que ya es hora de independizarte? —dijo su madre sin apartar la vista
„Mama, musstest du ausgerechnet heute damit anfangen?“ Karin legte das Brotmesser langsam auf den Tisch. Ihr Sohn Lukas stand in der Küchentür. Hinter ihm verschränkte seine Frau Sophie
— Mamma, potevi almeno chiedere. Lucia rimase immobile con la tazza di caffè tra le mani. Suo figlio Marco era appoggiato allo stipite della cucina. Dietro di lui,
– Mami, opravdu sis myslela, že je to dobrý nápad? Hana zvedla oči od hrnku s čajem. Její syn Tomáš stál ve dveřích kuchyně se založenýma rukama. Vedle
– Mamo, naprawdę musiałaś to zrobić? Głos Pawła był spokojny, ale w tej ciszy kryło się więcej chłodu niż w najgłośniejszym krzyku. Maria odwróciła się od zlewu. W
—Mamá, ¿otra vez te has comido lo que no era tuyo? La voz de Daniel cruzó la cocina como un portazo. Elena levantó la vista despacio. Tenía una
Marta płakała od samego rana. Nie potrafiła nawet powiedzieć, ile razy wycierała twarz rękawem szlafroka. Łzy wracały uparcie, jakby organizm próbował wypłukać z niej ból, którego nie dało
Clara pasó casi todo el día llorando. No eran esas lágrimas que brotan durante unos minutos y luego desaparecen. Eran de las que vacían el alma, de las