vovk
Aquella tarde apenas hablamos. Mientras Lucas corría detrás de un balón y Sofía recogía flores para hacerle un ramo a su abuela, yo observaba a Carmen desde la
Tomás permanecía inmóvil, incapaz de sostener la mirada de su madre. Yo sentía cómo empezaba a hervirme la sangre. —¿Cómo que unos días? —pregunté, mirando alternativamente a los
Cuando bajé del coche con dos maletas, varias bolsas llenas de comida, juguetes y ropa para casi dos meses, estaba absolutamente convencida de que hacía algo normal. Incluso
Sala bankietowa pod Warszawą lśniła światłami kryształowych żyrandoli. Na stołach pachniały pieczone mięsa, świeże owoce, elegancko podane przystawki i drogie wino. Goście śmiali się, wznosili toasty i robili
El salón estaba iluminado con cientos de pequeñas luces cálidas que se reflejaban sobre las copas de cristal. Todo parecía perfecto: un restaurante elegante en las afueras de
— Man riecht dein Alter schon, wenn du den Raum betrittst. Musst du ausgerechnet jetzt das Fenster aufreißen? Thomas sagte es mit einem spöttischen Lächeln, ohne auch nur
— Da te si sente odore di vecchiaia. Apri la finestra da un’altra parte, qui non si riesce nemmeno a mangiare. Andrea pronunciò quelle parole con un sorriso
— Je z tebe cítit stáří. A ty tvoje návaly… Otevři si okno jinde, tady se nedá sedět — pronesl Pavel dost nahlas, aby to slyšela i jeho
— Śmierdzi od ciebie starością. Otwórz okno gdzie indziej, bo nie da się tu wysiedzieć — rzucił Marek tak głośno, żeby jego matka na pewno usłyszała. W jadalni
—Hueles a vieja y a hospital. Abre la ventana en otro sitio, que aquí no se puede ni respirar —dijo Julián, sin bajar la voz. Lo dijo delante
