Mam czterdzieści trzy lata i prowadzę gabinet weterynaryjny na obrzeżach Bydgoszczy. Trzy tygodnie temu, w środę, jechałam po lekarstwa dla starej suczki jednego z klientów i skręciłam pod dom rodziców, bo droga i tak wiodła obok. Nie zadzwoniłam wcześniej. Otworzyłam furtkę, minęłam grządkę z pomidorami, które od tygodnia uparcie zostają zielone, i weszłam bez pukania, tak jak zawsze.
Mama aż podskoczyła.
— Marzena! Gdybym wiedziała, że przyjedziesz…
I już poprawiała fartuch, już przygładzała włosy dłonią umazaną mąką, jakby nagle miała przyjmować kogoś obcego, a nie własną córkę. Z pokoju wyszedł ojciec. Szedł wolniej, niż to zapamiętałam — kiedyś przemierzał ten korytarz w trzech krokach. Uśmiechnął się jednak tak samo jak zawsze, tym swoim ciepłym, szerokim uśmiechem, po którym zawsze robiło mi się lżej na duszy.
W kuchni pachniało rosołem i czymś słodkim z piekarnika — szarlotka, jak się okazało, ta sama, której przepis mama co tydzień gubi w tej samej szufladzie. Telewizor mruczał w tle wiadomości regionalne. Na parapecie stał kaktus, który dostała ode mnie osiem lat temu na urodziny i który uparcie nie chce umrzeć, choć nikt go nie podlewa.
Gadaliśmy o wszystkim po trochu. O sąsiadach, którzy w zeszłym miesiącu wstawili nowy płot. O kosiarce, która znowu tylko charczy i nie chce zapalić. O tym, że bilet na autobus do miasta podrożał do pięciu złotych. Śmialiśmy się z czegoś, co powiedziała sąsiadka na klatce — a właściwie ojciec śmiał się z tego głośniej niż mama, bo lubi te wszystkie plotki bardziej, niż się przyznaje.
Ojciec wstał po szklankę wody. Doszedł do kredensu, sięgnął po szklankę — i wtedy jego palce nie trafiły od razu w uchwyt, jakby odległość była o centymetr inna, niż pamiętał. Oparł się dłonią o blat stołu. Znieruchomiał. Odczekał — jedną sekundę, dwie, trzy — z twarzą zwróconą w stronę okna, aż coś w nim znowu zaskoczyło i mógł dokończyć ruch.
Nalał wody. Ręka mu zadrżała tak, że kilka kropel spadło na obrus, na plamę po herbacie sprzed lat, której mama nigdy nie wywabiła. Odstawił dzbanek za głośno.
Mama poderwała się od razu, prawie przewracając krzesło.
— Zenek, usiądź, ja podam.
— Sam sobie poradzę — powiedział, ale usiadł. Szklanka stała przed nim nietknięta.
Nikt nic więcej nie powiedział. Fusy na dnie mojej filiżanki układały się w jakiś kształt, którego nie próbowałam odczytać. Mama zaczęła zbierać ze stołu talerzyki, choć jeszcze na nich zostały kawałki szarlotki, i robiła to tak, żeby nie patrzeć w moją stronę.
— Ile razy mu się to zdarzyło? — zapytałam w końcu.
— Nie wiem, o czym mówisz — odpowiedziała mama, wycierając blat ściereczką, która już była sucha.
Ojciec odchrząknął.
— Zdarza się. Człowiek się starzeje.
Powiedział to lekko, prawie żartem, ale nie spojrzał na mnie, kiedy to mówił, tylko na szklankę, której nie tknął. Chciałam zapytać o lekarza, o badania, o to, czy ktokolwiek w ogóle to sprawdzał — a zamiast tego wzięłam widelczyk i dojadłam kawałek ciasta, bo mama akurat postawiła przede mną kolejny, i milczenie było łatwiejsze niż pytania.
Po kolacji ojciec odprowadził mnie do samochodu. Położył mi dłoń na ramieniu. Kiedyś ta dłoń była twarda jak deska, potrafiła unieść mnie z ziemi jednym ruchem. Teraz zaciążyła na moim ramieniu tak lekko, że ledwie ją czułam przez kurtkę.
— Nie zapominaj o nas, córeczko. Wpadaj częściej. Nam te dni jakoś szybciej teraz lecą.
Usiadłam za kierownicą i długo nie zapalałam silnika. Patrzyłam przez przednią szybę na okno kuchni, w którym paliło się światło, i na sylwetkę matki zbierającej resztę naczyń.
Zadzwoniłam do niego następnego dnia. I dnia potem. Umówiłam wizytę u internisty na piątek, mówiąc, że to "tak przy okazji", bo i tak jadę w tę stronę — kłamstwo, które oboje przejrzeliśmy, ale które pozwoliło mu się zgodzić bez sprzeciwu.
Trzy dni temu przyjechałam znowu — bez uprzedzenia, w sobotę rano. Ojciec siedział na ganku z kubkiem herbaty, oburącz, jakby się nim grzał. Zobaczył mnie z daleka i zamachał ręką, jakby minął cały rok, a nie tydzień. Usiadłam obok niego na starej, skrzypiącej ławce, którą sam zbił z desek jeszcze przed moim urodzeniem, i nie wstałam z niej przez najbliższą godzinę.
