vovk
Anna przez chwilę była przekonana, że źle usłyszała. Odłożyła kubek z herbatą na blat kuchenny i spojrzała na Michała. W jego głosie nie było ani cienia żartu. —
La vieja casa de campo, rodeada de manzanos y ciruelos, parecía detenida en el tiempo. Sus paredes blancas, las contraventanas de madera y el porche cubierto guardaban los
„Diese Wohnung gehört meiner Mutter. Kein Gericht wird sich jemals auf deine Seite stellen.“ „Was für wunderschöne Ohrringe du trägst, Anna.“ Ihre Schwiegermutter Ingrid lächelte freundlich und strich
«Quell’appartamento appartiene a mia madre. Nessun giudice darà mai ragione a te.» «Che orecchini eleganti, Sara.» Lucia, la suocera, sfiorò con due dita i piccoli cerchi d’oro che
„Ten byt patří mojí mámě. Žádný soud se vás nezastane.“ „To jsou ale krásné náušnice, Kláro,“ usmála se tchyně Marie a lehce se dotkla drobných zlatých kroužků, které
— Dokąd się wybierasz? — Paweł wychylił się z salonu i spojrzał na żonę, jakby przyłapał ją na czymś niestosownym. — Mama będzie za czterdzieści minut. Przecież trzeba
—¿Adónde crees que vas? —la voz de Daniel sonó desde el salón—. Mi madre llegará en menos de una hora. ¿Quién va a preparar la mesa? Clara se
„Du hast doch selbst gesagt, dass deine Mutter nur das Beste verdient. Also habe ich beschlossen, ihr genau das zu geben.“ Anna legte einen Umschlag auf den Küchentisch
«Sei stato tu a dire che tua madre meritava il meglio. Così ho smesso di improvvisare e mi sono affidata ai professionisti.» Chiara appoggiò una busta sul tavolo
„Když jsi řekl, že tvoje máma si zaslouží jen to nejlepší, rozhodla jsem se tě konečně poslechnout.“ Lucie položila na kuchyňský stůl obálku a klidně si nalila šálek