Niebo nad Krakowem już ciemniało, kiedy Karolina ostatni raz przetarła blat w recepcji. Miniona sobota w klinice weterynaryjnej na Kazimierzu dała jej solidnie w kość. Trzy nagłe operacje, szczeniak z zatruciem i spaniel z pękniętą łapą. Dwanaście godzin na nogach, ale to był ten rodzaj zmęczenia, który przynosił satysfakcję. Prawdziwą, nie udawaną przed rodziną męża.
Telefon zawibrował.
Zerknęła na wyświetlacz. „Tomasz”.
— Słucham?
— Gdzie ty się podziewasz? — głos męża zabrzmiał jak zwykle poirytowany, gdy coś nie szło po jego myśli. — Goście czekają, a ciebie nie ma.
— Jestem w pracy. Miałam dzisiaj dyżur do osiemnastej, zapomniałeś?
— Nie zapomniałem. Po prostu myślałem, że dziś wyjątkowo wyjdziesz wcześniej. Przecież mówiłem, że przyjeżdża mama i Basia z Andrzejem.
Karolina przygryzła wargę. Oczywiście, że mówił. Mówił też, że sam przygotuje kolację. Że ogarnie salon. Że nie będzie jak zwykle.
— Będę za pół godziny — rzuciła, chowając telefon do kieszeni fartucha.
Zjechała ruchomymi schodami na parking podziemny przy galerii Kazimierz. Srebrny volkswagen stał w narożniku, tam gdzie zawsze. Wrzuciła torbę na tylne siedzenie i ruszyła w stronę Podgórza.
Pół godziny później parkowała pod szeregowcem na osiedlu przy Ruczaju. W oknach paliło się światło. Przez żaluzje widziała cienie poruszające się w salonie.
W drzwiach przywitała ją teściowa, Renata, poprawiając perłowe kolczyki.
— Nareszcie. Już myślałam, że będziemy jeść sami.
— Przepraszam, dyżur się przeciągnął — Karolina powiesiła płaszcz na wieszaku i przeszła do salonu.
Tomasz siedział w fotelu z kieliszkiem czerwonego wina. Na widok żony nawet nie wstał. Jego siostra, Basia, uśmiechnęła się krzywo znad półmiska z krewetkami.
— O, proszę. Nasza pani weterynarz. Uratowałaś dzisiaj jakieś życie?
— Kilka — odpowiedziała krótko, siadając na brzegu kanapy.
— To świetnie. — Tomasz dopił wino i odstawił kieliszek na ławę. — A teraz może poświęcisz trochę uwagi rodzinie?
Kolacja ciągnęła się godzinę. Rozmowy o interesach Tomasza, o nowym aucie szwagra, o wakacjach na Seszelach, które właśnie planowała Basia. Karolina jadła w milczeniu, kiwając głową w odpowiednich momentach.
— …no i właśnie dlatego mówię, że rodzinne wartości są najważniejsze — perorował Tomasz, krojąc stek. — Człowiek bez rodziny jest jak drzewo bez korzeni.
— Pięknie powiedziane. — Renata spojrzała na syna z dumą i matczynym rozrzewnieniem. — Od razu widać porządne wychowanie.
Karolina powoli odłożyła sztućce na talerz. Tego wieczoru powstrzymywała się już chyba setny raz.
— A tak przy okazji, Tomku — odezwała się spokojnie. — Czy ty aby nie zapomniałeś telefonu w klinice?
Tomasz zmarszczył brwi.
— W klinice? Nie byłem tam od…
— Leżał przy klatkach dla kotów. — Karolina sięgnęła do torby, którą zostawiła przy kanapie. — Ktoś musiał go tam zostawić podczas twojej ostatniej wizyty.
— Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Wyjęła z torby czarny smartfon w skórzanym etui. Dokładnie taki sam, jaki Tomasz trzymał w dłoni jeszcze przed chwilą.
Twarz męża stężała.
— Co to za telefon?
— To samo pytanie chciałam ci zadać. Znalazłam go trzy dni temu pod kaloryferem w gabinecie zabiegowym. — Odblokowała ekran; kod był dziecinnie prosty, data urodzenia ich córki, Kasi. — I wiesz co? Okazał się bardzo interesującą lekturą.
Basia przestała przeżuwać krewetkę. Teściowa powoli uniosła głowę.
— Karolino, co ty wyprawiasz? Co to za przedstawienie?
— Proszę jeszcze o chwilę cierpliwości, Renato. — Otworzyła galerię zdjęć i odwróciła ekran w stronę gości. — Oto fotorelacja z ostatnich dwóch miesięcy. Sierpień, Międzyzdroje. Wrzesień, Kazimierz Dolny. I październik, piękny apartament w Zakopanem.
Na zdjęciach widniał Tomasz, ale nie sam. Towarzyszyła mu szczupła blondynka w markowych ciuchach, o jakieś dwadzieścia lat młodsza od Karoliny. Na ostatnim ujęciu całowali się przy kominku w góralskiej chacie.
— Co to ma znaczyć, do cholery? — Tomasz poderwał się z fotela.
— Dokładnie to, co widzisz. Twoja asystentka, Weronika. Aha, i na przyszłość: nie nazywaj w SMS-ach swojej żony „starą weterynarą”, gdy używasz służbowego numeru, który żona też ma. Nawet jeśli myślisz, że nikt nie czyta.
Teściowa przycisnęła serwetkę do ust. Basia patrzyła to na brata, to na Karolinę z miną, która wyrażała coś pomiędzy szokiem a fascynacją.
Tomasz wyrwał telefon z ręki Karoliny i cisnął nim o podłogę. Ekran pękł w pajęczynie drobnych linii.
— Spokojnie — powiedziała Karolina, nie podnosząc głosu. — To tylko duplikat. Oryginał jest w sejfie razem z wydrukami waszej korespondencji. Na wszelki wypadek, rozumiesz.
— Ty…
— Aha, jeszcze jedno. — Sięgnęła do kopertówki i wyjęła złożoną na pół kartkę. — Dzisiaj rano przyszło do ciebie na adres biura. Przez pomyłkę kurier zostawił w naszej skrzynce, bo adres się zgadzał, a nazwisko było to samo.
Rozłożyła kartkę na stole.
Wynik badania USG. Nazwisko pacjentki: Weronika Majewska. Wiek ciąży: 8 tygodni. Data u góry strony — wczorajsza.
Renata wytrzeszczyła oczy. Jej perłowe kolczyki zakołysały się gwałtownie.
— To nieprawda. To jakieś fałszerstwo — wyszeptała.
— Niech pani zapyta syna. — Karolina wstała od stołu i postawiła obok talerza kluczyki od volkswagena. — Tomku, samochód zostawiam w garażu. Mieszkanie też możesz zatrzymać, bo i tak jest przepisane na twoją firmę, a tej firmy ruszać nie zamierzam. Chcę tylko dwóch rzeczy: żebyś zniknął z kliniki do jutra — twoje rzeczy spakowałam, stoją w kartonie koło wyjścia — i żebyś nigdy więcej nie mówił przy mnie o korzeniach.
Odwróciła się i ruszyła do przedpokoju.
— Karolina! — krzyknął za nią Tomasz. — Jeśli teraz wyjdziesz, pożałujesz! Zostaniesz z niczym!
Zatrzymała się przy drzwiach.
— Już od dawna z niczym nie zostaję. — Spojrzała na niego przez ramię. — Od dawna.
Wyszła na chłodne, październikowe powietrze i głęboko odetchnęła. Miała wrażenie, że pierwszy raz od lat czuje zapach jesieni, a nie tylko pośpiech i obowiązki.
Minęły trzy miesiące. Styczeń w Krakowie był mroźny i słoneczny, zupełnie inny niż zwykle. Karolina od jakiegoś czasu prowadziła już własny gabinet na Salwatorze, a w dniu otwarcia otrzymała bukiet od Tadeusza, ojca małego spaniela, którego uratowała tamtej soboty. Bukiet wciąż stał na parapecie, chociaż powoli przekwitał.
Pewnego wieczoru, gdy pakowała sprzęt po ostatnim zabiegu, rozdzwonił się telefon służbowy.
— Pani Karolina?
Głos po drugiej stronie brzmiał znajomo, choć trudno było uwierzyć.
— Przy telefonie. Kto mówi?
— Renata… Teściowa. Chciałam tylko zapytać… czy przyjmie pani pod dach naszego Maksa? Tomasz musiał sprzedać dom i teraz mieszka z tą… z tą kobietą w jednopokojowym mieszkaniu na Kurdwanowie. A tam sąsiad nie życzy sobie psów. Nasz Maks trafi do schroniska, jeśli nikt go nie weźmie.
Karolina milczała przez chwilę, patrząc na sąsiedniego kota śpiącego na kaloryferze. Potem uśmiechnęła się i odparła:
— Proszę go przywieźć jutro rano. Gabinet „Pod Dębem” na Salwatorze. Maksa znam od szczeniaka.
Odłożyła słuchawkę i pierwszy raz od wielu miesięcy pomyślała, że świat jednak potrafi ustawić sprawy sprawiedliwie.
