Pracuję jako weterynarz w Bydgoszczy i tego dnia miałam dyżur w przychodni przy Gdańskiej, akurat kiedy pani Halina przyniosła swojego kocura Rudego z rozciętą łapą. Zwierzak zaczepił się o siatkę balkonową, uciekając przed sąsiedzkim psem — typowa historia dla starych kamienic z takim gąszczem balkonów, jeden nad drugim, wszystkie obwieszone praniem. Zszywałam ranę, a pani Halina, żeby zagłuszyć zdenerwowanie, opowiadała mi o synu, o Kubie, i o tym, co się u niego wydarzyło dzień wcześniej.
Kuba ma trzydzieści dwa lata, pracuje w serwisie samochodowym na Fordońskiej, a od pół roku mieszka z dziewczyną, Martyną. Tego ranka Martyna usmażyła mu jajka sadzone na śniadanie. Zwyczajna rzecz, tylko że Kuba zauważył, że skorupki poszły prosto do zlewu, nieumyte, a ona rozbiła je od razu na patelnię. U jego matki zawsze było inaczej — jajka najpierw pod kran, potem dopiero na patelnię, tak było w tym domu od zawsze, jeszcze za czasów, kiedy dziadek Kuby trzymał kury na działce pod miastem.
— Trzeba myć skorupki, zanim się je rozbije — powiedział, odkładając widelec przy nietkniętym talerzu. — Tak zawsze robiła mama. To nie fanaberia, tylko higiena.
Martyna stała jeszcze przy kuchence, z łopatką w ręce, i patrzyła, jak żółtko zastyga na krawędzi patelni.
— Więc teraz przy każdym śniadaniu będziesz mnie porównywał z mamą? — zapytała, nie podnosząc głosu, co było gorsze niż krzyk.
— Chodzi o zdrowie, nie o ciebie.
— Chodzi o to, że gotuję źle według instrukcji z cudzego domu.
Zdjęła patelnię z gazu, jajka zaczęły przypalać się od spodu, poczuła to dopiero po chwili i zaklęła pod nosem, zeskrobując je do kosza razem z resztkami żółtka. Kuba wstał, krzesło zazgrzytało o kafelki, sięgnął po klucze ze stolika przy drzwiach.
— Idę do pracy.
— Idź.
Trzasnęły drzwi, aż zadrżała szklanka na parapecie. Spóźnił się do warsztatu o dwadzieścia minut, a wieczorem, wracając, zajrzał po drodze do matki — i tak trafił z kotem, bo akurat wtedy Rudy urządził sobie wycieczkę po balkonach.
Zszywałam łapę, słuchałam tego wszystkiego i myślałam sobie: przecież sól tej sprawy nie jest w jajkach. Powiedziałam pani Halinie, że salmonella siedzi pod skorupką, nie na niej, więc mycie samej skorupy niewiele zmienia, jeśli ktoś potem nie umyje sobie rąk czy patelni jak trzeba — ale zaraz dodałam, że to nie moja sprawa, kogo to obchodzi w tym domu. Pani Halina pokiwała głową, zapłaciła za wizytę, kupiła jeszcze maść i wyszła z kocem, w który owinęła Rudego, bo bała się, że zmarznie po drodze.
Trzy tygodnie później wróciła z tym samym kotem na kontrolę szwów. Powiedziała mi wtedy, że syn się wyprowadził od Martyny. Nie z powodu jajek, oczywiście, ale ta awantura była pierwszą iskrą — pokazała, jak bardzo Kuba porównuje każdy dzień z domem rodzinnym, a Martyna miała już dość bycia mierzoną linijką matki chłopaka. Wyprowadził się do kawalerki przy Wełnianym Rynku, którą wynajmował jeszcze przed związkiem i której nie zdążył oddać. Pani Halina mówiła to bez triumfu, raczej ze zmęczeniem — bo teraz to ona musiała słuchać, jak syn tęskni, i to ona musiała się tłumaczyć przed sąsiadkami, dlaczego dziewczyna już nie przychodzi na niedzielny obiad.
Zdjęłam szwy, powiedziałam, że rana ładnie się zagoiła, że kot może już swobodnie wracać na balkon, tylko żeby siatkę wreszcie ktoś naprawił. Pani Halina płaciła gotówką, sto dwadzieścia złotych za wizytę, odliczała monety z portmonetki jedną po drugiej, bo nie miała przy sobie karty. Zapytałam na odchodne, czy chociaż rozmawiają teraz, syn z dziewczyną.
— Oddał jej klucze w zeszły czwartek — powiedziała, zapinając portmonetkę. — Przez skrzynkę na listy. Bez słowa. Od tamtej pory się nie widzieli.
Rudy miauknął z transportera, jakby już chciał do domu. Pani Halina owinęła go szczelniej kocem i wyszła, nie odwracając się w progu.
