Marta od zawsze uważała, że rodzina powinna się wspierać. Kiedy wyszła za Pawła, szybko przyzwyczaiła się do rodzinnych spotkań organizowanych przez jego mamę, Krystynę. Były imieniny, urodziny, Wielkanoc, Boże Narodzenie – każda okazja kończyła się wspólnym obiadem przy dużym stole.
Nigdy nie pytała, ile kosztowało przygotowanie przyjęcia.
Na kilka dni przed każdym spotkaniem teściowa dzwoniła z tą samą prośbą:
– Martusiu, gdybyście mogli dorzucić się do zakupów, byłoby mi lżej.
Marta i Paweł nigdy nie odmawiali. Raz przekazywali dwieście złotych, innym razem trzysta, czasem więcej. Nie liczyli. Uważali, że tak po prostu wypada.
Mieli kredyt mieszkaniowy, wychowywali dziewięcioletniego syna Kubę, oboje ciężko pracowali. Mimo to zawsze znajdowali pieniądze, żeby pomóc.
Byli przekonani, że wszyscy robią dokładnie to samo.
Pewnego jesiennego popołudnia Marta pojechała do teściowej pomóc przygotować mieszkanie do niewielkiego remontu. Krystyna poprosiła, żeby przyniosła z komórki karton z talerzami.
Kiedy Marta zdejmowała pudło z najwyższej półki, obok osunął się stos starych zeszytów.
Jeden upadł na podłogę i otworzył się.
Nie chciała zaglądać.
Naprawdę.
Ale wzrok sam zatrzymał się na starannie zapisanej tabeli.
„Wigilia.
Paweł i Marta – 450 zł.
Agnieszka – 0 zł.”
Zmarszczyła czoło.
Przewróciła kartkę.
„Urodziny mamy.
Paweł i Marta – 300 zł.
Agnieszka – 0 zł.”
Jeszcze jedna strona.
I kolejna.
Wszędzie ten sam schemat.
Oni płacili.
Siostra Pawła – Agnieszka – nie wpłaciła ani razu.
Nie przez miesiąc.
Nie przez rok.
Przez osiem lat.
Marta ostrożnie zamknęła zeszyt i odłożyła go dokładnie na miejsce.
Do końca dnia nie powiedziała ani słowa.
Wieczorem, gdy Kuba odrabiał lekcje w swoim pokoju, położyła telefon przed mężem. Zdjęcia kilku stron mówiły same za siebie.
Paweł oglądał je bardzo długo.
– Wiedziałeś? – zapytała cicho.
– Nie… – odpowiedział po chwili. – Myślałem, że Agnieszka też się dokłada.
– A twoja mama?
Paweł spuścił wzrok.
– Chyba wiedziała.
Przez chwilę w kuchni panowała cisza.
– Nie chodzi o pieniądze – powiedziała Marta. – Chodzi o uczciwość. Gdyby od początku powiedziano nam, że pomagamy mamie sami, mielibyśmy wybór. Ale przez osiem lat żyliśmy w przekonaniu, że wszyscy ponoszą taki sam ciężar.
Kilka dni później Krystyna zadzwoniła z zaproszeniem na swoje urodziny.
– Nic nie przynoście. Wszystko już kupiłam.
Marta uśmiechnęła się, choć teściowa nie mogła tego zobaczyć.
– Dobrze, będziemy.
Po odłożeniu telefonu otworzyła lodówkę.
Wyjęła kurczaka, ziemniaki i warzywa.
Paweł patrzył na nią zaskoczony.
– Co robisz?
– Obiad dla naszej trójki.
– Przecież jedziemy do mamy.
– Tak. Ale tym razem zjemy to, co sami przygotowaliśmy.
Mąż westchnął.
– To skończy się awanturą.
– Nie. Awantura trwa od ośmiu lat. Tylko do tej pory nikt jej nie nazywał po imieniu.
W sobotę punktualnie o piętnastej zapukali do drzwi.
Stół uginał się od potraw.
Rosół.
Schab pieczony.
Sałatki.
Domowe ciasta.
Agnieszka siedziała już przy honorowym miejscu i opowiadała wszystkim o planowanym urlopie.
Marta przywitała się ze wszystkimi, zdjęła płaszcz, a potem spokojnie postawiła na stole dwie szklane miski z własnym obiadem.
Krystyna zamarła.
– Marto… co to ma znaczyć?
Kobieta spojrzała jej prosto w oczy.
– To znaczy, że od dziś chcę uczestniczyć w rodzinnych spotkaniach na uczciwych zasadach.
