— Rozwiedź się wreszcie! Przestań męczyć mojego syna! — krzyczała teściowa. Ona spełniła jej życzenie… i to ona została z mieszkaniem, a syn wrócił pod skrzydła mamusi.
— Rozwiedź się wreszcie! Przestań męczyć mojego syna! — krzyczała teściowa. Ona spełniła jej
Uniad
— ¡Divórciate de una vez! ¡Deja de arruinarle la vida a mi hijo! —gritó la suegra. Ella lo hizo… y terminó quedándose con el piso mientras él volvía a vivir con su madre.
— ¡Divórciate de una vez! ¡Deja de arruinarle la vida a mi hijo! —gritó
Uniad
Wracała z uczelni z uśmiechem na twarzy. Nie przypuszczała, że jedno spotkanie odmieni nie tylko jej życie, ale także los jej matki
Kiedy Marta wysiadła z autobusu i ruszyła w stronę bloku, miała wrażenie, że świat
Uniad
Volvió a casa pensando que por fin la vida le sonreía… pero aquella cena terminó abriendo una herida que llevaba más de treinta años cerrada
Mientras caminaba desde la universidad, Sofía apenas notaba el frío de la tarde. Sonreía
Uniad
In dem kleinen Dorf Lindenfeld galt ein einfaches Gesetz: Der Vater entschied, die Kinder gehorchten.
Deutschland, 1934. In dem kleinen Dorf Lindenfeld galt ein einfaches Gesetz: Der Vater entschied,
Uniad
Nel piccolo paese di San Martino nessuno metteva in discussione la parola del padre. Gli uomini decidevano, le donne abbassavano gli occhi e i figli imparavano presto che obbedire era più importante che essere felici.
Era il 1934. Nel piccolo paese di San Martino nessuno metteva in discussione la
Uniad
V malé vesnici na jižní Moravě se vědělo o každém všechno. Kdo koupil novou krávu, komu uschlo pole, kdo se bude ženit. Jen jedna věc nikoho nezajímala – co si přeje samotná nevěsta.
Rok 1934. V malé vesnici na jižní Moravě se vědělo o každém všechno. Kdo
Uniad
W 1934 roku, w niewielkiej wsi pod Ostrowią, ojciec powiedział Mariannie, że jej życie zostało już ustalone.
W 1934 roku, w niewielkiej wsi pod Ostrowią, ojciec powiedział Mariannie, że jej życie
Uniad
En 1934, en un pueblo perdido entre campos de centeno, a Elena le dijeron que su vida ya estaba decidida.
En 1934, en un pueblo perdido entre campos de centeno, a Elena le dijeron
Uniad
Kiedy moje dzieci znów zapukały do moich drzwi, wiedziałam już, po co przyszły
Kiedy moje dzieci znów zapukały do moich drzwi, wiedziałam już, po co przyszły Nigdy
Uniad