Dyrektor generalny ożenił się z pokojówką, która miała troje dzieci z różnymi mężczyznami… ale gdy rozebrała się w noc poślubną, mężczyzna był oszołomiony tym, co zobaczył!
W rozległej posiadłości w Hamptons w Nowym Jorku Olivia Bennett pracowała jako gosposia. Miała dwadzieścia pięć lat: skromna, pracowita i cicha. Była ulubioną pokojówką pana Ethana Blackwooda, trzydziestoletniego kawalera i dyrektora generalnego międzynarodowej korporacji. Ethan był miły, ale wymagający w pracy. Jedyną rzeczą, jaką wiedział o Olivii, były plotki reszty personelu: że podobno Olivia była „łatwą kobietą” w swojej wiejskiej rodzinnej miejscowości w Kentucky.
Miesiąc po miesiącu Olivia wysyłała prawie całą swoją pensję do domu. Kiedy personel pytał ją, na co idą te pieniądze, odpowiadała: „Dla Tommy’ego, Ryana i Sophie”. Dlatego wszyscy wyciągnęli wniosek, że Olivia ma troje dzieci urodzonych poza małżeństwem.
Mimo plotek Ethan zakochał się w Olivii. Opiekowała się ludźmi w szczery sposób. Gdy Ethan poważnie zachorował i spędził dwa tygodnie w prestiżowym szpitalu na Manhattanie, Olivia nie opuszczała jego boku. Kąpała go, karmiła i spędzała całe noce czuwając przy nim. Ethan zobaczył czystość jej serca. „Nie obchodzi mnie, czy ma dzieci” — powiedział sobie. „Będę je kochał tak samo, jak kocham ją”.
Ethan zaczął zalecać się do Olivii. Na początku odmówiła. — Panie, pan pochodzi z innego świata, a ja ze swojego. Poza tym… mam wiele obowiązków — powiedziała ze spuszczoną głową.
Ale Ethan nalegał, pokazując jej, że jest gotów zaakceptować wszystko. W końcu zostali parą.
To wywołało ogromny skandal. Matka Ethana, pani Victoria Blackwood, wybuchnęła. — Ethan! Czyś ty oszalał? Ona jest służącą… i ma troje dzieci z różnymi mężczyznami! Zamierzasz zamienić naszą posiadłość w sierociniec? — krzyczała.
Jego przyjaciele wyśmiewali go. — Stary, instantowy ojciec trójki! Powodzenia z wydatkami!
Ale Ethan trwał przy Olivii. Pobrali się w skromnej ceremonii. Przy ołtarzu Olivia płakała. — Panie… Ethan… jesteś pewien? Możesz tego pożałować. — Nigdy tego nie pożałuję, Olivia. Kocham ciebie i twoje dzieci — odpowiedział Ethan.
Potem nadeszła noc poślubna: ich miesiąc miodowy. Byli w głównej sypialni. Panowała cisza. Olivia była zdenerwowana. Ethan delikatnie zbliżył się do żony. Był gotów zaakceptować w niej wszystko: blizny z przeszłości, rozstępy po ciąży, wszelkie ślady macierzyństwa. Dla niego były to symbole poświęcenia.
— Olivia, nie wstydź się. Teraz jestem twoim mężem — powiedział czule, dotykając jej ramienia.
Powoli Olivia zdjęła szlafrok. Opuściła ramiączko swojej koszuli nocnej.
Kiedy Ethan zobaczył ciało swojej żony, zamarł.
