– Jeśli chcesz dobrego życia dla swojego brata, to pomóż mu sama! Przecież pomogłaś mu wtedy z tym voucherem na wyjazd! – powiedziała obojętnie była żona.
Mąż wyjechał do sanatorium na swój bon, a Łucja zabrała się za generalne porządki.
Zaledwie trzy dni wcześniej obchodzili urodziny męża – jego pięćdziesięciolecie. Gości było wielu, głównie jego rodzina i koledzy z pracy. Ze strony Łucji przyjechały tylko jej matka i siostra.
Nie było w tym nic dziwnego – to jubileusz Aleksandra, więc to on wybierał gości. Dwadzieścia pięć osób ledwo zmieściło się na przestronnej werandzie.
Siostra Łucji, Anna, pomagała w gotowaniu, a ich matka, która miała już siedemdziesiąt dwa lata, robiła co mogła. Mimo wieku wciąż radziła sobie z pracami domowymi. Goście byli zachwyceni wykwintnym stołem i nie zapominali dziękować gospodyni za ciepłe przyjęcie.
Prezenty były głównie w kopertach z pieniędzmi. Aleksander już marzył o nowym łódce, a może nawet małym motorówce. Dołoży swoje oszczędności i będą jeździć razem na ryby.
Łucja uwielbiała wędkować – to była jej pasja od dzieciństwa. Ojciec nauczył ją zarzucać spinning, zakładać robaka na haczyk, używać podbieraka i trzymać ryby w siatce. W razie potrzeby potrafiła nawet zarzucić sieć, choć to było zabronione. Znała wszystkie tajniki wędkowania.
W kopercie od matki Aleksandra był bon do sanatorium. Alek na początku trochę się speszył. Wyjazd za trzy dni. Niezła niespodziankę przygotowała mu mama.
Zawsze dawała do zrozumienia, że syn musi odpocząć, że zmęczył się pracą. I proszę! Bon dla jednej osoby. Mogłaby się poradzić, dołożyliby i pojechali razem. Aleksander od razu zadzwonił do matki.
– Synku, to twój jubileusz, nie Łucji. Ktoś musi też pilnować domu. Macie kury i kaczki. Ja mieszkam niedaleko, ale nogi mnie bolą, nie nadążę. Odpoczniesz od żony i gospodarstwa. To wszystko jej zachcianki – te kury, kaczki i te… jak im tam… kaczki hybrydowe.
– To kaczki piżmowe.
– No właśnie, kaczki indyjskie.
– Mamo, nie indyjskie.
– Wszystko mi jedno. Bon kupiła twoja siostra, ja tylko poprosiłam. Ona wszystko wybrała, ja tylko zapłaciłam. Odpoczywaj, synku.
Łucja poczuła się trochę dotknięta. Myślała, że mąż zaproponuje wymianę bonu na dwie osoby z dopłatą, ale on zaczął pakować rzeczy. Szkoda marnować prezent, bo mama się obrazi. To jego prezent, więc on decyduje. I zdecydował – pojechał, zabierając też pieniądze z prezentu.
Łucja specjalnie wzięła urlop, żeby spokojnie przygotować urodziny męża. Przed sobą miała jeszcze dwa tygodnie. Mąż zadzwonił, gdy dotarł na miejsce.
Łucja zajęła się sprzątaniem i praniem. Po gościach tylko pozmywała naczynia i umyła podłogę, ale teraz wszystko wymagało dokładnego wyprania – nawet zasłony, na których były tajemnicze plamy, jakby ktoś wycierał w nie ręce. Wszystkie koce też poszły do prania po imprezie. Łucja była fanatyczką czystości.
Potrafiła po godzinnym odwiedzinach teściowej wyprać i wywiesić koc, na którym tamta siedziała. A wietrzenie domu po gościach było dla niej świętą sprawą.
Aleksander nigdy nie zwracał na to uwagi. Myje i dobrze – w domu czysto, jedzenie pachnie smakowicie, wszędzie przytulnie. A na podwórku wzorowy porządek. Okna zawsze błyszczą.
– U ciebie muchy zsuwają się po szybach, bo nie mają się czego złapać – żartowała sąsiadka. – Albo może ślepnąc od blasku.
Łucja zrobiła porządek, nakarmiła wszystkie swoje ptaki, pozbierała jajka – kupcy mieli przyjść po nie wieczorem. Zadzwoniła do męża, ale był na zabiegach i powiedział, że oddzwoni. Nie oddzwonił.
Rozmawiali dopiero następnego dnia. Dziesięć dni minęło błyskawicznie wśród domowych obowiązków i pracy w ogrodzie. Nadszedł dzień powrotu męża.
Łucja już za nim tęskniła. Przed nimi były ostatnie dni jej urlopu i chciała zaproponować wypad na ryby, upieczenie mięsa nad rzeką, a może ugotowanie zupy rybnej.
Aleksander wrócił wypoczęty, ale jakoś inny. Odmówił wyjazdu na ryby i coraz więcej czasu spędzał leżąc na kanapie z telefonem.
Łucja wróciła do pracy. Zmiany w mężu nie dawały jej spokoju. Wszystko niby w porządku, a jednak nie. Miesiąc później wszystko się wyjaśniło. W sanatorium nawiązał romans z pielęgniarką.
– Przepraszam, Łucjo, ale nie mogę już tak dalej. Myślałem, że o niej zapomnę, ale ona jest w ciąży ze mną. Odchodzę. Dom jest twój, nie roszczę sobie do niego praw.
– W ciąży? Masz pięćdziesiąt lat – jak dziecko dorośnie, będziesz miał siedemdziesiąt. Masz już wnuki! O czym ty myślisz?
– Ja mam pięćdziesiąt, a ona trzydzieści trzy. Wszystko w porządku.
– Zostań, wybaczę ci. Będziesz płacił alimenty – powiedziała Łucja nie wiadomo po co i się rozpłakała.
– Tylko bez łez! Wszystko postanowiliśmy. Odchodzę. Spakuję rzeczy.
– To spakuj wszystko! Nie chcę tu cudzych rzeczy! Wynoś się! Nie ma powrotu! I zabierz swoją starą łódkę do matki, nie potrzebuję tego gratu.
– Trzeba by podzielić majątek. Włożyłem w remont. Należy mi się jakaś rekompensata.
– Włożyłeś w remont! Mamy wspólny samochód – weź moją połowę jako rekompensatę za remont. Jeśli pójdziesz do sądu, dostaniesz jeszcze mniej.
Aleksander zmarkotniał. Liczył na pieniądze i samochód, myślał, że Łucja po prostu się zgodzi. Nie zgodziła się.
Trzydzieści lat razem, zawsze była ustępliwa i słodka, a tu diabeł wyskoczył z cichej wody. Aleksander spakował rzeczy, część zawiózł do matki, wsiadł do samochodu i odjechał.
Łucja spodziewała się wizyty teściowej, ale ta pewnie sama była zakłopotana. Żeby czymś się zająć, Łucja znów zrobiła generalne sprzątanie.
Tym razem po mężu – wszystko, czego dotykał, dokładnie umyła, wyprała i powyrzucała. Taka już była. Nie zabrał wszystkich swoich rzeczy, więc sama zaniosła je do jego matki i zostawiła na ganku, nie wchodząc do środka.
Teściowa przyszła wieczorem po jajka. Łucja przyjęła ją na ganku.
– Po co przyniosłaś jego stare ubrania? Może jeszcze wróci. Nie jest już młody.
– Już go nie potrzebuję! Proponowałam mu, żeby został, ale wybrał inną. Nie wpuszczę go z powrotem. Drugiej szansy nie będzie!
– Zwykły romans, to jego wiek. Zabawi się, pobiega i wróci. Lepszej od ciebie nie znajdzie.
– Wcześniej mówiłaś o mnie inaczej. Nie wprost, ale ja wszystko wiem. Kupiłyście ten bon specjalnie: niech syn odpocznie od żony. Co mówiłyście? Że do sanatorium nie zabiera się własnego samowaru? To ja jestem tym samowarem?
– Słyszałaś?
– Tak. Nie zdejmuję z niego winy, ale wy też macie w tym udział. Masz jajka. To ostatni raz za darmo – od teraz na normalnych warunkach. Znasz cenę. Do widzenia.
Teściowa odeszła, a Łucja wylała kubeł wody na ganek, jakby zmywała wszystkie ślady jej obecności.
Zza płotu wychyliła się sąsiadka.
– Brawo, Łucjo. Inspirujesz mnie. Aż mi się zrobiło wstyd przed tobą – u ciebie taka czystość. Umyłam okna i wyrzuciłam cały chłam. Mój eks poszedł dwa lata temu, a ja wciąż nie mogłam się pozbierać.
– Była teściowa przychodzi po mleko, a ja nie mogę jej odmówić. Przecież to przez nią doszło do rozwodu. I za rozwód mam jej dawać mleko za darmo!
– Karmić i poić byłego. Niech idą wszyscy do diabła! Lepiej sprzedam. Co powiedziałaś? Na normalnych warunkach? Zapamiętam!
– Cieszę się, że kogoś inspiruję. Oczywiście jeszcze sama się nie otrząsnęłam, ale życie toczy się dalej.
Łucja żyła dalej, przyjmowała swoich dzieci, matkę i siostrę. Starała się nie myśleć o byłym mężu. Czasem dzieci same poruszały ten temat.
Ojciec próbował im podrzucać swojego młodszego syna – w końcu to ich brat i jemu jest ciężko. Sprzedał samochód, choruje. Kiedyś powiedzieli, że chłopak mówi do Aleksandra „dziadek”.
No cóż, czego się spodziewał? Z jego wiekiem bardziej pasował na dziadka. Młodszy syn w ogóle nie szanował ojca. Potrafił mu odpowiedzieć grubiańsko, a nawet posłać gdzie dalej.
W końcu tak zrobili – zarówno siedemnastoletni młodszy syn, jak i jego żona. Stał się niepotrzebny, chory emeryt.
Jego nowa żona dopiero co skończyła pięćdziesiąt lat, a on zbliżał się do siedemdziesiątki. W wieku pięćdziesięciu lat był bohaterem, a teraz zwiędł.
Wrócił do pustego domu matki. Dzieci odwiedzały Łucję, a do niego wpadały tylko na chwilę. Najmłodszy prawie o nim zapomniał.
Łucja nawet żałowała byłego męża. Nie ułożyło mu się życie. Syn go nie szanuje, a starsze dzieci też nie bardzo chcą się z ojcem kontaktować. Kiedyś był dla nich wzorem, ale wszystko się zmieniło.
Pewnego dnia Łucja rozmawiała z sąsiadką jak zwykle przez płot. Właśnie wtedy pojawiła się siostra Aleksandra. Tego się najmniej spodziewała! Sąsiadka poszła w swoje sprawy.
– Cześć, Łucjo. Dobrze żyjesz i wyglądasz młodo.
– Bo nikt mi nie przeszkadza ani nie niszczy nerwów. Jestem panią samej siebie.
– To oczywiście dobrze. Tylko Aleksander ma ciężko. To mężczyzna, a mężczyźnie нужна wsparcie. Dom w kiepskim stanie. Pieniędzy brakuje. Razem byłoby wam łatwiej.
– Przeżyliście razem trzydzieści lat. On robił wszystkie remonty w domu. Czy to nic nie znaczy? Wasze dzieci i wnuki odwiedzają ciebie, a do niego wpadają tylko na minutę. Jak on się czuje? Zaczął popijać.
– Nie ma powrotu! A za remont dostał pełną rekompensatę. Że zaczął pić, mówisz? To dlatego, że matka jego młodszego syna go rozpuściła. Ze mną nie pił poza świętami. Gdyby nie pił, toby były pieniądze.
– Ze mną tak nie będzie. Jest ojcem twoich dzieci i dziadkiem twoich wnuków. Powinien mieszkać z tobą.
– Za późno! Spóźniliście się! Dobrze mi samej. Odszedł – nie ma powrotu.
– Niech dzieci mu pomogą. Porozmawiaj z nimi. A zresztą, nadal trzymasz kury i kaczki jak dawniej. Mogłabyś mu dawać jajka, warzywa, mięso czasem. A podobno umiesz łowić ryby.
– Umiem. Oczywiście, że umiem. Wszystko umiem. A sąsiadka sprzedaje kozie mleko. Kupujcie wszystko na normalnych warunkach.
– Co?! Kupować? Przecież nie jesteśmy obcy!
– On stał się dla mnie obcy dwadzieścia lat temu. On i cała wasza rodzina. Gdyby jego matka nie dała mu wtedy tego bonu, miałby teraz wszystko: jajka, mięso, ryby, czystość i troskę.
– I miłość dzieci oraz wnuków, a nie tylko litość. Jeśli chcesz dobrego życia dla brata, pomóż mu sama! Przecież pomogłaś mu wtedy z tym bonem!
– Nie powinnaś tak mówić. Mógłby zostawić spadek twoim dzieciom.
– Moje dzieci już same sobie radzą. Spadek? Nie rozśmieszaj mnie. Wiem, ile jest warta jego spuścizna. Żegnaj.
Łucja weszła do domu i postawiła czajnik. Tak właśnie potoczyło się życie! Ona i były mąż mieszkają prawie drzwi w drzwi, ale nie ma powrotu. On sam wybrał swoją drogę…
