Tamtego wieczoru Ewa wróciła z kliniki z torbą, w której poniosła wszystkie wyniki badań, jakie zbierała przez osiem lat. Lekarka prowadząca, pani doktor Zawadzka, zdjęła okulary, przetarła je rąbkiem fartucha i powiedziała zwyczajnie, jakby chodziło o receptę na witaminy: „Jest pani czysta. Koniec leczenia”.
Ewa nie pamiętała, jak dojechała do domu. Tramwaj, przesiadka, klucz w zamku — wszystko zlało się w jeden rozmazany kadr. W przedpokoju rzuciła torbę na podłogę, zrzuciła buty i stanęła przed lustrem. Wyglądała inaczej. Nie chodziło o nową sukienkę z odkrytymi plecami, którą kupiła dwa dni wcześniej na wyrost. Chodziło o to, że w oczach nie miała już tego mętnego, chorego szkliwa.
Szymon siedział w kuchni. Na stole stygła zamówiona z knajpy kaczka z żurawiną — ich wspólne danie z czasów, kiedy jeszcze wierzyli, że wszystko da się naprawić. Świeczka z IKEA dopalała się w szklanym lampionie. Mąż nie wstał, gdy weszła.
— Szymek, wyzdrowiałam — powiedziała, ale głos jej nie drżał ze szczęścia. Drżał, bo on nie uniósł głowy znad kubka z zimną już herbatą.
— To dobrze — odparł. — To bardzo dobrze.
Dopiero wtedy zauważyła walizkę. Stała przy drzwiach balkonowych, zapakowana tak równo, jak Szymon pakował wszystko: koszule w kostkę, pasek zwinięty w ślimaka, ładowarka osobno w woreczku strunowym. Przez osiem lat zdążyła się nauczyć, że kiedy ten człowiek porządkuje coś tak starannie, to znaczy, że już dawno podjął decyzję.
— Wyjeżdżam — powiedział. — Nie umiem już z tobą być.
Ewa oparła się o framugę. Pod paznokciem miała jeszcze plaster po pobraniu krwi, oderwał się i przykleił do spódnicy.
— To nie jest kwestia miłości — ciągnął, wbijając wzrok w kubek. — To kwestia tego, że ja przez osiem lat nie żyłem. Apteki, szpitale, twoje termometry, twoje wyniki, twoje strachy. Nigdzie nie wyjechaliśmy, niczego nie przeżyliśmy. A teraz chcę zwykłego życia. Z kimś, kto nie potrzebuje opieki.
Nie zapytała, kto to. Nie miała siły. Stała i patrzyła, jak Szymon bierze walizkę, jak omija ją łukiem, jak zamyka za sobą drzwi tak cicho, żeby nie obudzić sąsiadów. Dopiero potem usiadła na podłodze w przedpokoju i zdjęła ten plaster ze spódnicy. Przykleiła go do kaloryfera. Trzymał się całą noc.
Przez rok nie odezwała się słowem.
Znalazła pracę w agencji reklamowej na Woli. Zaczynała od asystentki, po dziesięciu miesiącach kierowała działem digitalu. Kupiła sobie rower, chodziła na siłownię, zmieniła fryzurę. Ludzie w biurze mówili, że wraca do siebie. Ewa nie wracała. Ewa budowała wszystko od nowa, z cegieł, które nie miały nic wspólnego z tamtą kobietą sprzed diagnozy.
Czasem widywała Szymona z daleka. Stał na przystanku na Gocławiu, w tej samej starej kurtce, którą nosił, gdy jeszcze razem jeździli na działkę. Raz szedł przez most Poniatowskiego i ciągnął za sobą prawą nogę, jakby coś go uwierało w biodrze. Ewa przejechała obok rowerem i nie zwolniła.
„Zmęczony nowym życiem” — pomyślała wtedy. Nawet nie obejrzała się za siebie.
Aż do soboty, kiedy wpadła na nią w supermarkecie.
Ewa stała przy stoisku z warzywami i wybierała pomidory malinowe. Wózek uderzył ją w bok, delikatnie, ale na tyle mocno, że jedna pomidorowa łodyga wbiła się jej w dłoń. Podniosła głowę.
Kobieta po drugiej stronie wózka wyglądała, jakby nie spała od tygodnia. Sińce pod oczami, włosy byle jak spięte, bluzka z odprutym guzikiem przy kołnierzu. Ewa znała tę twarz. Wiedziała, skąd ją zna, zanim jeszcze kobieta zdążyła cokolwiek powiedzieć.
— Przepraszam, ja nie chciałam — wymamrotała tamta. — Ja naprawdę nie chciałam.
Ewa położyła pomidory z powrotem. Ręka jej nie drżała. Rok pracy nad sobą zrobił swoje.
— Nic się nie stało — odpowiedziała. — Ale wygląda pani gorzej niż ja po chemii. Mój były mąż pani nie dosypia? To chyba jego specjalność.
Kobieta zbladła. Dosłownie. Krew odpłynęła jej z twarzy tak szybko, że Ewa pomyślała, że tamta zaraz zemdleje.
— Pani Ewa? — usta kobiety poruszyły się bezgłośnie. — Pani Ewa, tak?
— Zgadza się. A pani to pewnie Ola. Ta zdrowa, młoda i roześmiana, dla której Szymon zrezygnował z chorej żony.
Ola złapała krawędź wózka. Kłykcie miała białe jak papier.
— Pani Ewa, niech pani poczeka. Proszę. Ja pani coś powiem, bo dłużej nie mogę. Szymon prosił, błagał, żebym milczała, ale ja już nie daję rady.
— Nie interesuje mnie pani patetyczne kino. — Ewa ruszyła w stronę kas. — Niech pani to zagra komuś innemu.
— On umiera! — Ola powiedziała to za głośno. Kobieta przy stoisku z nabiałem odwróciła głowę. Chłopak wykładający serki wiejskie zamarł na drabince. — Pani Ewa, Szymon umiera!
Ewa zatrzymała się. Nie dlatego, że uwierzyła. Zatrzymała się, bo zobaczyła, że Ola płacze. Łzy leciały jej po twarzy, a ona ich nie wycierała, tylko coraz mocniej ściskała rączkę wózka, jakby to była poręcz na tonącym statku.
— Rok temu, na dwa miesiące zanim panią zostawił, zdiagnozowano u niego SLA — powiedziała Ola. — Stwardnienie zanikowe boczne. To dlatego odszedł. Nie miał kochanki. Nie zostawił pani dla mnie. Jestem jego siostrą.
Ewa słyszała te słowa, ale nie docierały. Miała wrażenie, że ktoś mówi do niej zza grubej szyby. Widziała, jak Ola przesuwa wózkiem o centymetr, jak puszcza rączkę, jak wyciera nos rękawem.
— On nie chciał, żeby pani patrzyła na jego rozpad — mówiła dalej. — Po tym, przez co pani przeszła, po ośmiu latach leczenia, on nie pozwoliłby sobie, żeby pani znowu została pielęgniarką. Wiedział, że pani zdrowie psychiczne nie wytrzyma drugiego frontu. Dlatego to zrobił. Dlatego wymyślił tę całą historię ze zdrową kobietą. Ja pani zdjęcie pokazał, bo potrzebował wiarygodnej twarzy.
Ewa stała i patrzyła na swoje dłonie. W jednej wciąż trzymała paragon z piekarni, na którym poprzedniego dnia zapisała listę zakupów. Złożyła go na pół. I jeszcze raz na pół. W osiem równych części.
— Gdzie on jest? — zapytała.
— Wynajął mieszkanie w Józefowie. Sam. Ja go odwiedzam co trzy dni. Ale on już ledwo chodzi. Ostatnio zaczął mieć problemy z mówieniem.
Ewa wyszła ze sklepu bez zakupów. Wiatr od Wisły ciągnął po asfalcie papierek po lodach. Na parkingu ktoś zostawił włączone światła awaryjne. Stała między koszykami i liczyła do dziesięciu. Potem wsiadła do samochodu i pojechała do Józefowa.
Drzwi otworzył jej obcy człowiek.
Szymon schudł dwadzieścia kilo. Skóra na twarzy zrobiła się szara, jak popiół z kominka. Prawa stopa opadała przy każdym kroku, a dłoń trzymał podkurczoną, jakby niósł w niej coś kruchego. Ale oczy miał te same. Te same, w które patrzyła na ich pierwszej randce w kawiarni na Saskiej Kępie.
— Ola — wykrztusił. — Nie dotrzymała słowa.
— Nawet nie próbuj — powiedziała Ewa.
Weszła do środka, nie czekając na zaproszenie. W przedpokoju stał wózek inwalidzki, złożony pod ścianą, obok kule łokciowe. Na półce leżały leki, ułożone w równy rządek. Ileż to razy sama układała takie rządki przy swoim łóżku.
— Nie żałuję — powiedział Szymon, nie patrząc na nią. — Zrobiłbym to jeszcze raz. Bo ty masz żyć. Naprawdę żyć, nie istnieć przy cudzym łóżku.
Ewa nie krzyczała. Krzyk zostawiła gdzieś na dnie, pod tą siłownią, pod tą pracą, pod rokiem, w którym nauczyła się zasypiać sama.
— Ty durniu — powiedziała cicho. — Ty naprawdę myślałeś, że po czymś takim wrócę do siebie i po prostu będę szczęśliwa?
— Miałem nadzieję.
— A ja cię przez cały rok nienawidziłam. Za to, że żyjesz z inną, za to, że jesteś zdrowy, za to, że tańczysz gdzieś, kiedy ja uczę się oddychać od nowa. Nienawidziłam cię tak mocno, że to mi pomogło wstać z łóżka.
Szymon uniósł lewą dłoń, zdrową, i Ewa położyła na niej klucze od mieszkania. Zimne od józefowskiego wiatru. Patrzyli na siebie, aż w końcu wziął je i położył na parapecie. Obok doniczki ze szczypiorkiem, którą ktoś — Ola — musiał zostawić, bo Szymon nigdy nie hodował niczego zielonego.
— Zostajesz? — zapytał.
— Zostaję. Ale najpierw zaparz nam herbaty. Takiej, jaką piłeś wtedy, kiedy powiedziałeś, że odchodzisz. Widziałam ten kubek. Zimny.
Usiadła na brzegu fotela. Szymon utykał w stronę kuchni. Czajnik zagotował wodę po trzech koszmarnie długich minutach.
Ewa rozłożyła paragon, który cały czas ściskała w kieszeni. Na odwrocie napisała długopisem, który znalazła w torebce: „Józefów, 25 czerwca. Zostaję na miesiąc. Potem decyduję, co dalej”. Podała mu kartkę, gdy wrócił z kubkami.
— Jeden miesiąc — powtórzyła. — Trzydzieści dni. Tyle masz, żeby powiedzieć mi, czego naprawdę potrzebujesz. Bez żadnych gier w bohatera.
Szymon spojrzał na papier. Przeczytał dwa razy. Potem sięgnął po długopis i pod spodem, tym swoim starannym pismem, dopisał jedno słowo: „Zostaję”.
Ewa wzięła kubek. Herbata smakowała jak coś, czego nie dało się zapomnieć — trochę lipa, trochę cynamon, trochę osiem lat z czyimś oddechem obok.
Następnego ranka zadzwoniła do pracy i wzięła urlop. Całe trzydzieści dni.
